Geplaatst in Reisverhalen Ecuador en Galapagos

Het onvergetelijke Cuyabeno N.P Part 2

F1090028_2-2    F1090024_2-4

Na de junglewandeling zwemmen we het stof van ons af. ’S avonds gaan we piranha’s vissen: met een hengel met een rauw stukje vlees eraan. De natuur is prachtig, helaas geen piranha gevangen. ’s avonds vraagt Jose Louis of we een tarantula 
willen zien. Ik met angst in alle leden toch mee, want ja je moet natuurlijk 
wel alles meemaken en gezien hebben. Echt werkelijk zo´n joekel heb ik nog nooit gezien.
Het beest had zich genesteld in een boom waar we ´s morgens in het meer springen om ons te wassen. Morgen spring ik toch wel ff anders het water in! BRRRRRRRRR. Als klap op de vuurpeil kwam een medegroepsgenoot enigszins paniekerig aangelopen om te vertellen dat er ook een tarantula gesignaleerd is bij de toiletten. En ja hoor de gehele familie tarantula heeft zich gevestigd in ons kamp. Dat wordt vannacht niet alleen plassen… we wachten maar tot de ochtend.

F1050005_2    F1010029_2 F1010023-2                        F1010025

De laatste dag gaan we met de boot naar Laguna Grande: een groot meer in Cuyabeno N.P. In dit meer groeien slechts 4 boomsoorten, o.a. macrolobios, een grote acaciasoort die in het water groeit. De bomen zijn begroeid met varens, orchideeën en bromelia’s. Het waterniveau verschilt veel in het droge en natte seizoen: maar liefst 5m. In het droge seizoen valt het meer soms bijna droog. We varen tussen de bomen door. De wandeling gaat door het regenwoud langs het meer. Dit woud is anders van samenstelling. We zien veel zeldzame vogels, een kolibri, limoenmieren (smaken naar limoen). We krijgen veel uitleg over de flora en fauna: bijvoorbeeld zo werken bepaalde kapotgewreven mieren als muggenverdrijver. Aan het eind van de dag nog een kaaiman gezien en naar een prachtige zonsondergang over het meer en regenwoud. Op de terugweg naar het kamp: weer kaaiman spotten. Als je met je zaklamp langs de oevers van de rivier schijnt, zie je oogjes van kaaimannen oplichten. Spannend. Maar ook die giftige slang!

F1100003_2-2      F1100006

En dan is het helaas alweer tijd om te vertrekken. Eerst weer drie uur in de houten kano. Op een gegeven 
moment stottert de kano een beetje en ja je raad het al, ze hadden ietswat te weinig benzine meegenomen. We waren verdeeld onder twee kano’s en nummer twee had niet genoeg extra benzine bij zich
dus die voer ons voorbij. Na enig sputterspetter hield de kano er mee op. De stroming ging de verkeerde kant op dus daar moesten we het ook 
niet van hebben. Maar gelukkig na enkele minuten kwam er nog een kano en jawel die kon een litertje afstaan. We voeren weer verder rustig verder. Totdat een 1 of andere onbesuisde puber met een kano door de bochten van de rivier scheurt en zo recht op onze 
kano af gaat. Ik dacht werkelijk dat de boot door de helft gevaren zou worden. Het ging randjekantje goed. Dan is bijna de eindstreep in zicht, hangt er een boom dwars over het water. Paniek, waar moeten we langs. Dan maar vlak onder de boom door , wat denk je zitten er allemaal steekvliegen in! Alle mensen aan de 
linkerkant werden aangevallen door de steekvliegen. Door de paniek sloeg de kano bijna om. Gelukkig had ik mijn beten en steken zet bij me, dus iedereen met het pompje aan de gang om de bulten uit te zuigen. Ik zat zelf aan de goede kant en was dus niet gebeten. Maar omdat ik als zuster Clivia iedereen aan het helpen was werd ik zelf ook nog gestoken door zo´n beest, maar de pijn viel mee. 
Uiteindelijk na deze avontuurlijke rit kwamen we ¨heelhuids¨ aan. Wat heb ik genoten van deze jungletocht. Het is een echte aanrader!

 

tarantula
tarantula
Geplaatst in Reisverhalen Ecuador en Galapagos

Het onvergetelijke Cuyabeno N.P Part 1

F1050028_2   F1050005_2 F1050003_2-2    F1050035-3

Vanaf de nationale luchthaven van Ecuador nemen we het vliegtuig naar Lago Agrio. De vlucht van ongeveer een half uur. De kans bestond dat door het slechte weer in Lago Agrio de vlucht later zou vertrekken. Gelukkig was dit niet het geval en konden we de ingang van het N.P. op tijd bereiken. De vlucht is prachtig en gaat over het Andesgebergte. Besneeuwde bergtoppen steken boven de wolken uit. Rond de klok van 13.00 komen we aan op het eenvoudige vliegveld van Lago Agrio: we zitten meteen in tropisch regenwoud. Lago Agrio is het grootste en oudste oliestadje van Equador. De indianen en dieren in de Oriente leidden een ongestoord bestaan, tot in de jaren ’60 de olie in dit gebied werd ontdekt. Direct werden wegen, pijpleidingen en boorinstallaties aangelegd. De inheemse bevolking is niet altijd blij met deze kolonisatie. Dat bleek wel uit de latere nieuwsberichten dat de mensen in Lago Agrio in opstand waren gekomen en de hele olieproductie stil lag. We reizen verder met een ranchero. Dit is een soort houten skelet bouw met doorzon ramen en voor het prachtige uitzicht op het regenwoud met haar flora, vogels en vlinders was ik boven op de bus gaan zitten. Op de 
terugweg heb ik dit ook gedaan, toen was het een minder geslaagd idee, het 
had een paar dagen niet gereden met als gevolg dat mijn longen nu nog het
jungle-stof uit hoest! In de namiddag komen we aan bij “El Puente” aan riviertje Cuyabeno. Hier ga je het N.P. binnen en moeten we verder per gemotoriseerde kano. Een luxe uitvoering wat er zat zelfs bekleding op. Dus je achterwerk kan er iets langer tegen. Het zonnetje schijnt, we slingeren over het riviertje door het groene, onaangetaste regenwoud.

F1100013_2-3   F1100003_2-3

Er zijn veel planten en diersoorten (vogels, vlinders) te zien! Na een half uurtje, het wordt al iets frisser, worden er paarse regenponcho´s 
uitgedeeld. Ik doe hem aan, want ja dat is lekker warm. Echter tot onze grote ontsteltenis trok de lucht dicht en kwam alle regen van boven. We waren nog 
geen uurtje onderweg en we moesten dus nog twee. Maar ja wij nog vol goede moed, het zal wel zo´n tropische bui zijn die zo weer over is, nee dat was het dus niet!!! Het is niet meer opgehouden met regenen. Alles was zeik en de zeik nat. Die poncho´s hielpen voor geen meter, we hadden beter onze badkleding aan kunnen doen. Na twee hele natte uren aangekomen bij het kamp. Direct de natte kleren uit en omkleden! Het kamp is eenvoudig: we overnachten met z’n allen in een cabaña (open houten indianenhuis op palen), onder muskietennetten. Er is ook een cabaña waarin we eten en waar toiletten zijn. Het eten wordt verzorgd door lokale indianen. Door alle regen hebben we onderweg niet meer zo veel gezien, maar dat wordt de komende dagen zeer zeker goed gemaakt. We worden verrast door de meest exotische beesten.

F1100024_2-3   F1100020_2-2

De eerste avond zaten we aan tafel (hele lange tafels met hele lange banken) en de gids kwam na het eten vertellen hoe de dag van morgen eruit ziet. Ineens lag er een spin op tafel. Ik bleef rustig…. 
toen wilde iemand die eventjes, heel leuk, van tafel af jagen, ja,ja recht in mijn armen. Ik dook zo ongeveer in de nek van mijn buren maar ik kon niet weg….. paniek allom. De gids heeft wolfspin (erg giftig) zijn kop in geslagen, weg spin.

Daarna de cabaña in en heerlijk slapen met het geluid van de jungle op de achtergrond.

F1080006_2    F1100001_2-2

’s Morgens zwemmen en wassen in de rivier. Het is lekker verkwikkend en de enige manier om schoon te worden. Vandaag gaan we met de boot naar een indianendorp om daar vandaan een mooie junglewandeling te maken. Tijdens de boottocht zien we veel vogels, vlinders, een zoetwaterdolfijn, een vogel die een boomstam lijkt en een luiaard (schuw). In het park wonen twee groepen indianen, wij bezoeken de Siona-Indianen. Zij hebben wel contact met de westerse beschaving, maar een eigen, traditionele levenswijze. Onze gids José Louis legt veel uit over de exotische planten, waar ze voor gebruikt worden en welke geneeskrachtig zijn. Onderaan dit stuk staat hier meer over.

F1010034_2-3      F1050006_2-2

Ook zien we heel veel dieren: ijsvogels, papagaaien, toekans, gieren, hoatzins, insecten, mieren (o.a. parasolmieren die blaadjes als een parasol boven hun kop meedragen), springspin, gifkikker, hoornspin, apen, prachtige vlinders in alle kleuren. Vooral de blauwe Morfo is mooi (spanwijdte 15cm).

F1020020_2-4  F1020017_2-3 F1100035

F1100018-2   F1100023_2 F1090032

– Op bomen met een witte stam groeit een schimmel. Deze verhindert dat mieren in de boom kruipen.

– Om sommige bomen staan in een cirkel van 2m geen planten: deze bomen produceren een stof, waardoor er geen planten bij hem in de buurt kunnen groeien. Zo is hij zeker van voldoende voedsel.

– Wurgbomen: Een nieuwe plant, groeit om een bestaande boom. Deze nieuwe plant, pakt de voedingsstoffen van de bestaande boom af en verstikt hem. Zo ontstaat een wurgboom: een nieuwe boom, die om de bestaande, dode boom groeide. Langzamerhand sterft de dode boom af, daarom is een wurgboom hol.

– Woudreuzen: Enorme bomen, die boven het regenwoud uitsteken. De stam vertakt al boven de grond, zodat de boom voldoende stabiliteit heeft. Zijn wortels strekken breed uit, maar groeien maar 5 m diep. De indianen gebruiken een vertakte wortel als communicatiemiddel, door erop te slaan. Dit geluid draagt erg ver en zo kunnen andere indianen bijeengeroepen worden voor een dorpsbijeenkomst (minga) of gewaarschuwd worden bij gevaar.

– Kinine-boom die de symptomen van malaria (koorts) bestrijd. Als je echter stopt met het gebruik, keert de malaria terug.

– Andere geneeskrachtige planten: bomen waarvan het hars wonden geneest, planten tegen acné, e.d.

 

F1020019_2-2   F1030001-2

Geplaatst in Reisverhalen Ecuador en Galapagos

Vulkanen van Ecuador

Cotopaxi
Cotopaxi

F1050015_2 3 F1040012_2 5

 

Twee dagen in het teken van grote hoogtepunten. De eerste dag beklimmen we de vulkaan Cotopaxi (5897m) en dag twee nemen we de Chimborazo voor onze rekening. Op de weg naar N.P. Cotopaxi komen we langs de veemarkt en de donderdagmarkt van Saquisilli. Op de veemarkt zijn met name koeien, schapen en varkens. Op de markt van het dorpje Saquisilli met groente, fruit, kleding, ijzerwaren, DVD’s en heel veel eetkraampjes. Beide authentieke markten worden alleen door indigenas (de plaatselijke bevolking) bezocht. Let op met foto’s maken daar zijn ze hier niet erg van gediend. Dus mocht je dit al doen, doe dit dan heel onopvallend.

F1040007 2         F1040008_2

 

F1040011         F1140032 3

En dan toch eindelijk naar Cotopaxi, in N.P. Cotopaxi. De vulkaan is de een na hoogste berg van Ecuador en een van de hoogste actieve vulkanen ter wereld. Als je geluk hebt, en dat hadden wij, kun je vanuit de lucht de volmaakte, met sneeuw bedekte kegel zien. Echt een WOW momentje. Voordat we de Cotopaxi gaan beklimmen bezoeken we het museum met opgezette dieren die leven in het N.P. Cotopaxi (o.a. herten, vossen, lama en condor). We worden met de bus op hoogte gebracht: 4500m. We komen door verschillende vegetatiezones heen. Het hoogste deel heet páramo (3500-4500m), daaronder ligt hoogland, dan nevelwoud en eventueel regenwoud. Páramo komt alleen tussen 10º noorder- en zuiderbreedte voor. In de páramo groeit de nationale bloem van Equador, een soort distel met oranje bloem.

F1050017_2 3    F1040011 3

F1040007 5         F1020035_2 2

De tocht naar 4.800 m is een pittige. Je moet je tijd nemen en goed voorbereid (en dan bedoel ik met voldoende kleding) het zig-zag pad naar boven nemen. Ik had bijvoorbeeld 1 hempje, 1 
t-shirt, 1 shirt lange mouw, 1 fleecevest, 1 windjack, 1 hoofdband, 1 muts, 1 
jascapuchon, 1 paar handschoenen aan. Want het is daar heel, heel erg koud. We streden tegen vele elementen: regen, hagel, kou en wind. Daarentegen kun je als tegenprestatie boven in de berghut warme chocolademelk (wel erg duur!) en een sticker voor in je paspoort halen. En dan kan de afdaling beginnen. Tja dat is natuurlijk appeltje eitje. Na deze inspannende tocht de bus weer in om te vertrekken naar Baños (1800m). Baños wordt ook wel het “Valkenburg van Ecuador” genoemd. Het ligt aan de voet van de actieve vulkaan Tungurahua (5020m). De afgelopen zijn er verschillende uitbarstingen geweest.

F1010018 3       F1010016 2

De volgende dag vertrekken we naar de Chimborazo (6210m), de hoogste berg van Ecuador. Onderweg hebben we een prachtig uitzicht op de besneeuwde bergtop. Op de páramo zien we vele vicuñas (soort lama). We worden op een hoogte van 5000m gebracht. We lopen naar berghut op 5200m. Wat een verschil met de Cotopaxi. We hadden nu prachtig weer, en het voelde aan als een lekkere stevige wandeling. Ook hier kun je weer een sticker voor in je paspoort kopen. De afdaling naar de 5000m ben ik zonder al te veel te slippen en te glijden heelhuids beneden aangekomen. Ondertussen wil je ook genieten van het uitzicht. Dan dalen we verder de Chimborazo met de mountainbike af richting Riobamba. Dit is zo’n 37,5 km. Een hele ervaring! Met helm op, arm en kniebeschermers aan, dik ingepakt en dan fietsen maar. Ik had nog nooit eerder op een mountainbike gezeten dus je snapt ik zat alleen maar in de remmen te 
knijpen want je gaat met een noodvaart naar beneden over gruis en zand en stenen. Eindelijk stonden we beneden, kramp in mijn vingers en ik dacht o 
jee hoe houd ik dit vol. Maar toen kwam er een vlak stuk, het werd 
gewoon leuk. Je kon over stenen en door gaten rijden en er gebeurde niks. 
Super. Er zijn twee gidsen mee, een voor en een
achter en er reed nog een bezemwagen mee. Dus dat was wel goed geregeld. 
Echter toen kwam het zware gedeelte 2,5 km omhoog nou toen ben ik toch maar 
afgestapt ik voelde me net Rintje… mijn benen waren helemaal verzuurd! 
Halverwege een stop om wat te eten en te drinken. Na al die inspanningen dacht ik dat we er bijna waren: nou nee we waren pas op de helft…. Nog een keertje omhoog en dan omlaag via joekels van keien. Maar ook dat weer overleefd. De laatste kilometers daalden we af, maar dan langs honden die ietsjepietsje vals waren. Van te voren waren we geïnstrueerd dat we niet mochten gaan trappen want dan had je een hond in je enkels. Dus vol spanning en sensatie 
naar beneden. De eerste hond viel mee, daar bleef ook een gids bij staan. De 
tweede hond viel niet mee, hij rende een hele tijd mee en ik maar denken Marianne niet bang zijn en VOORAL NIET GAAN TRAPPEN!!! uiteindelijk haakte 
hij af. Bij de volgende bocht stonden een paar groepsgenoten te wachten dus ik stop, 
helaas het was niet goed. Iemand van mijn groep was gevallen. Die kon de 
bocht niet meer houden en was zo de greppel in gelanceerd. Hij 
loopt nu met rug en nekklachten, maar hij heeft foto´s in het ziekenshuis laten maken en er is niks kapot. Flink geschrokken dus de laatste meters wat langzamer naar beneden.

F1010026 2   F1010025 3

 

De tocht bracht ons van dorre hoogvlakte, waar niks groeit, door de páramo naar de akkers. Prachtige uitzichten. We zijn de Chimborazo half rond gefietst en hebben z’n “5” toppen gezien. Ook zagen we de vulkaan El Antar (5319m), 75 km verderop liggen. Verder veel vicuñas gezien, indigenas op het platteland, met koeien, schapen, varkens en vicuñas op de weg. Na fietstocht via Riobamba naar ons hotel in Urbina, een oud stationsgebouw wat eenvoudig en erg koud is. Het schijnt een prachtige omgeving te zijn met uitzicht op de Chimborazo. Maar door alle perikelen en een bezoekje aan het ziekenhuis hebben we dat niet meer gezien. Maar al met al hebben we twee indrukwekkende dagen achter de rug.

 

F1010017 2     F1010015_2 2