Ecuador en Galapagos de verhalen deel 5

De voorgaande artikelen geven een acuraat beeld van wat ik allemaal gedaan heb. De verhalen hieronder zijn vertellend en wat smeuïger.

We hebben al enerverende weken achter de rug. Toen we in Quito aankwamen zijn we de andere dag gelijk op pad gegaan naar de oostkant van Ecuador waar de jungle ligt. We zijn eerst een stuk gaan vliegen (ongeveer een half uur), daarna 3 uur op een bus, nee geen gewone bus. Het was een houten skelet bouw met doorzon ramen en ik was maar voor de gezelligheid op de bus gaan zitten, een pracht van een uitzicht. Op de terugweg heb ik dit ook gedaan, toen was het een minder geslaagd idee, het had een paar dagen niet gereden met als gevolg dat mijn longen nu nog het junglestof uit hoest!

Maar goed we zaten dus boven op die bus heel leuk, daarna gingen we nog in een bootje, wie de bootjes uit Suriname kent, nu dit is hetzelfde, echter een luxere uitvoering er zat zelfs bekleding op. Dus je achterwerk kon er iets langer tegen. Het zonnentje scheen mooi, je voer lekker door de jungle dus wat wilde je nog meer. Toen… werden de paarse regenponcho´s uitgedeeld. Wij aan doen, want ja dat was lekker warm. Echter tot onze grote ontsteltenis trok de lucht dicht en kwam alle regen van boven. We waren nog geen uurtje onderweg en we moesten dus nog 2. Maar ja wij nog vol goede moed, het zal wel zo´n tropische bui zijn die zo weer over is, NEE DAT WAS HET DUS NIET!!! Het is niet meer opgehouden met regenen!!!! Alles was zeik en de zeik nat. Die poncho´s hielpen voor geen meter, we hadden beter ons badpak aan kunnen doen. Nou ja niet getreurd nog een paar dagen te gaan en dan zal het wel beter zijn. NU ja dat was ook zo, echter toen werden we verrast door de meest exotische beesten. De eerste avond zaten we aan tafel (hele lange tafels met hele lange banken) en de gids kwam na het eten de dag van morgen vertellen. Ineens lag er een spin op tafel. Ik bleef rustig…. toen wilde iemand die eventjes (haha) van tafel af jagen, ja, ja recht in mijn armen. Ik dook zo ongeveer in de nek van mijn buren maar ik kon niet weg….. paniek alom. Gids wolfspin (erg giftig) kop in geslagen, weg spin.

F1110011_2

Andere avond (prachtig dag gehad) vroeg die gids of we zo´n tarantula wilden zien, ik met angst in alle leden toch mee, want ja je moet natuurlijk wel alles meemaken…. Echt werkelijk zo´n joekel heb ik nog nooit gezien. Deze zat in een boom waar we ´s ochtends in het meer sprongen om ons te wassen )BRRRRRRRRR) Toen kwam een medegroepsgenoot enigszins paniekerig aan dat er ook een gesignaleerd was bij de toiletten en ja hoor familie tarantula had zich dus gevestigd op ons kamp!!!!! Nou ja hoe meer zielen hoe meer vreugd! De jungle heeft ons voor de rest nog geweldige beesten zoals vogels opgeleverd maar ook nog een slangetje of 2. Maar die lagen ver weg van het kamp.

De afgelopen dagen zijn we in het nevelwoud geweest, veel gewandeld. Een kraterwandeling gemaakt van een uurtje of 5. Was wel te doen, maar je moest rustig aan doen door de hoogte we zaten op zo´n meter of 3600. Gisteren was ook nog een spannende dag gingen we naar de COTOPAXI. Een van de grootste vulkanen ter wereld die nog werkt en waarop je dus kunt lopen. We werden op 4500 m gebracht en je kon lopen tot 4800m. Ik had geleerd van de kratertocht, dus ging stapje voor stapje weg. Ik had aan 1 hempje, 1 t-shirt, 1 shirt langemouw, 1 fleecevest, 1 windjack, 1 hoofdband, 1 muts, 1 jascapuchon, 1 paar handschoenen…

Het is daar koud, koud dat wil je niet weten. Tot overmaat van ramp ging het nog regenen en hagelen. Maar… ik heb het gehaald en dan staat er lekkere warme chocomel (voor een gigabedrag!) voor je klaar. En dan kan de afdaling beginnen.

Vandaag 3,5 uur op een paard gezeten. Sneeuwwitje, nou sneeuwwitje had geen zin. Niet vooruit te branden. Ik maar vamos, vamos roepen, een beetje aansporen maar nee hoor er gebeurde niks. Ik heb er nog overgedacht om een wortel voor z´n neus te hangen, maar die kon ik op korte termijn niet vinden.. dus maar sjokkend verder. We zijn weer een mooi eind in de hoogte gegaan, wat natuurlijk wel lekker makkelijk is op de rug van zo´n knol, echter jajaja je moet ook weer naar beneden. En je snapt het natuurlijk al, die van mij weigerde. We moesten zo ongeveer de afgrond in stappen en hij dacht natuurlijk dat jij zo gek bent moet jij weten maar ik doe het niet. Zelfs een tweegesprek heeft niet mogen baten….. Dus de gids moest even helpen. De knop van het zadel staat in mijn handen, mijn knieën zijn voor het leven getekend, over mijn achterwerk zal ik helemaal maar niet hebben… En dan te bedenken ik heb me voor morgen opgegeven om van een berg af te mountainbiken 4 uur lang. We gaan nl weer naar een vulkaan, weer klimmen. Nu van 4800 naar 5000 m en daarna vanaf die 4800 m fietsen…..

F1060024-2

Ik was in mijn vorige verhaal nog vergeten dat we toen we terug kwamen uit de jungle ook nog van alles hadden meegemaakt. We moesten weer in die houten kano, 3 uur varen. Op een gegeven moment stottert de kano een beetje en ja je raad het al, ze hadden ietswat te weinig benzine meegenomen. De andere boot had niet genoeg extra benzine dus die voer ons voorbij en na enig sputterspetter hield de kano er mee op…. De stroming ging de verkeerde kant op dus daar moesten we het ook niet van hebben. Maar gelukkig na enkele minuten kwam er nog een boot en jawel die kon een litertje afstaan. We voeren weer verder wat denk je, een of andere puber die ook een boot had, scheurt door de bochten recht op onze kano af, ik dacht werkelijk dat de boot door de helft gevaren zou worden. Het ging randjekantje goed…. De eindstreep was bijna inzicht ligt er een boom dwars over het water ja waar moesten we langs, vlak onder de boom door wat denk je…. zitten er allemaal steekvliegen in!!! Alle mensen aan de linkerkant werden aangevallen door de steekvliegen paniek alom…. Boot sloeg bijna om door de paniek. Gelukkig had ik mijn beten en steken zet bij me, dus iedereen met het pompje aan de gang om de bulten weg te zuigen. Ik zat zelf aan de goede kant, maar omdat ik iedereen aan het helpen was werd is zelf ook nog gestoken door zo´n beest, maar het viel allemaal mee. Uiteindelijk na deze avonturenrit kwamen we dus ¨heelhuids¨ aan.

De afgelopen dagen hebben we ook weer van alles meegemaakt. Ik ben dus wezen
mountainbiken… Maar eerst hebben we nog even de Chimborazo beklommen. We
zijn gereden naar 4800 m en dan kon je naar 5000 m klimmen. Uiteraard wilde ik dat ook doen. Iets minder dan een hijgend paard kwam ik boven aan, en in een half uur. Ik had mijn eigen record (!) verbroken.. Maar ja ik moest ook weer naar beneden, want de fietsen stonden te wachten. Zonder al te veel te slippen en glijden ben ik ook weer heelhuids beneden gekomen. Het was echt weer super. een uitzicht dat kan ik niet vertellen (daarom maar enkele fotootjes genomen..) Op naar de fiets. De naam stond er op. Een pracht van een helm op, arm en kniebeschermers, dik ingepakt en fietsen maar. We gingen dus vanaf die 4800 m naar beneden. Dan te bedenken dat ik nog nooit van mijn leven gemountainbiked heb, dus je snapt ik zat alleen maar in de remmen te knijpen want je gaat met een noodvaart naar beneden over gruis en zand en stenen. Eindelijk stonden we beneden, kramp in mijn vingers en ik dacht o jee hoe houd ik dit vol. Maar toen kwam er een vlak stuk, joh het werd gewoon leuk. Je kon over stenen rijden en door gaten en er gebeurde niks. Super. Op een gegeven moment gingen we een stukje op het asfalt rijden, en wie was het eerste beneden!!!!! jawel ik zei de gek. Zelfs de gids was buitengewoon trots op mij. Er gingen trouwens 2 gidsen mee, 1 voor en 1 achter en er reed nog een bezemwagen mee. Dus dat was wel goed geregeld. Echter toen kwam het zware gedeelte 2,5 km omhoog nou toen ben ik toch maar afgestapt ik voelde me net Rintje… mijn benen waren helemaal verzuurd!
Gingen we even stoppen om wat te eten en te drinken, ik denk we zijn bijna klaar nou nee we waren pas op de helft…. Nog een keertje omhoog maar ook omlaag. NU dat was over keien dat wil je niet weten, maar ook weer overleefd. Als laatste kregen we een stuk ook weer naar beneden, maar dan kwamen we langs honden die ietsjepietsje vals waren. Dan mocht je niet gaan trappen want dan had je een hond in je enkels!!!! Vol spanning en sensatie naar beneden. De eerste hond viel mee, daar bleef ook een gids bij staan. De tweede hond viel niet mee, hij rende een hele tijd mee en ik maar denken Marianne niet bang zijn en VOORAL NIET GAAN TRAPPEN!!! uiteindelijk haakte hij af. Bij de volgende bocht stonden een paar te wachten dus ik stop, helaas het was niet goed. Iemand van mijn groep was gevallen. Die kon de bocht niet meer houden en was zo ongeveer de greppel in gelanceerd. Hij loopt nu met rug en nekklachten, maar hij heeft foto´s laten maken en er is niks kapot. We waren toch wel wat geschrokken dus ietsje langzamer naar beneden. Doordat we langs het ziekenhuis moesten waren we erg laat bij ons hotel gekomen, die erg eenvoudig was maar op een unieke locatie moest liggen!! Maar ja omdat het nogal donker was toen wij aankwamen en dat we de andere dag om 5.00 u (!) weer in de bus zaten (toch geen tijd voor je vakantie) hebben we van deze unieke locatie niks gezien. We gingen de andere dag boven op de trein zitten. We zaten 5.30 uur op de trein, 6.00 u kon eigenlijk niemand er meer bij en de trein zou pas om 7.00 uur vertrekken!! Het was een prachtige rit door prachtig landschap.  Daarna zijn we weer gaan bussen om naar Ingapinga (het heet anders maar ik weet het even niet note: Ingapirca)) te gaan. Hier liggen nog overblijfselen van het Incatijdperk. Het was heel erg klein, niet te vergelijken met Mexico. Maar ja we hebben het weer gezien.

Vandaag zitten we in Cuenca, vanmorgen naar de Panamahoeden fabriek geweest, en vanmiddag de stad doorgeslenterd, mooie plaats. Morgen gaan we voor de verandering weer eens wandelen. Het is een unieke locatie, Paramo-landschap geheten. Houdt wel in dat alle kleren die mee zijn weer aan moeten. Man mijn korte broek is nog niet uit de tas geweest. Maar ik had wat we hebben gedaan ook absoluut niet willen missen. De dagen vliegen nu wel voorbij. Nog een paar dagen en we gaan naar de Galapagos. Misschien dat ik nog kan mailen in Guayaquil en ik verwacht niet niet dat ik op de eilanden van de Galapagos kan mailen. Dus misschien tot mails vanuit Ecuador en anders meld ik met weer in Nl.

F1050018

Inmiddels weer op nederlandse bodem teruggekeerd maar ik wil jullie mijn avontuurtjes op de Galapagos toch niet onthouden. De laatste week was het sportief gezien wat magertjes. Behalve dat we 7 uur boven op een trein hebben gezeten (zodat je je spieren van je achterste weer wat hebt getraind!) wel een prachtig uitzicht hebben gehad is het vrij rustigjes geweest. We zijn nog naar een opgraving van de Inca’s geweest. ’s avonds sliepen we in een posada vlak bij de opgravingen. Na het eten werden we nog verrast met een voorstellinkje. We moesten allemaal naar buiten, daar werd een kampvuur aangestoken. Een coctailtje erbij dus het werd al gezellig. Opeens een knal, had iemand een soort rotje afgeschoten. Ik lag bijna in het kampvuur van de schrik. Maar goed, toen kwam er iemand van de bediening met een papieren, gekleurde zak. Die hield hij bij het kampvuur, zodat er warme lucht in kwam. Er zat ook een soort bol wol in en op een gegeven moment staken ze die aan met als gevolg dat de zak omhoog ging en het een soort van luchtballon was. een prachtig gezicht. Inmiddels was ik op alles voorbereid en ja hoor daar kwam nog wat: een bediende als een soort verklede kip die rond het kampvuur ging dansen. Ja de folklore is hier van hoogstaande kwaliteit!!! Nee hoor het was best wel grappig. Als klap op de vuurpijl ging er nog maar een papieren zak de lucht in. Nu dit ging letterlijk en figuurlijk!! Inmiddels was de wind gaan aanwakkeren. De bol wol werd aangestoken en de papieren zak losgeloten, echter…… er stond een hele mooie dennenboom in de buurt.. en ja hoor echt waar de papieren zak bleef hangen in de denneboom, en dat waren de takken van de boom…. Gelukkig viel de schade de andere dag bij licht reuze mee!!

F1040022-3

Maar goed we gingen dus naar de Galapagos. Jonges wat super. Het is echt niet te geloven wat je daar allemaal ziet. Via een vlucht van nog geen uur landen we op Santa Cruz. Opgehaald door de plaatselijke gids gingen we met de bus naar de haven. Daar liggen tientallen boten die de passagiers meenemen naar de wonderlijke wereld van de Galapagos. Er liggen mooie boten er liggen heeeeeeeele mooie boten er liggen ook wat minder mooie boten. Nu maar hopen dat ons bootje een beetje een boot is. Nu zo op het eerste gezicht een prima bootje, maar ja toen had ik onze royale suite nog niet gezien. Je moet je voorstellen dat er op het buiten dek 2 kamers zijn, die best wel groot zijn, die waren niet voor mij. Een etage lager, op hoogte van het dek waar de diningroom is waren ook nog 2 iets kleinere kamers, helaas ook niet voor mij bestemd. Toen daalden we af naar de catacomben van de boot. Stel je het volgende voor: je daalt via een smal trappetje (mind your head) af, komt in een gangetje van een halve meter waarop 4 deuren uit komen. Achter elke deur vind je: in een ruimte van 2 m bij 2 m met daarin 1 stapelbed, met daaronder 2 lades. Jawel er zit nog een deur met daarachter een ruimte van 1 bij 1 waar een douche, een wc en een wastafel gepropt staan. Een douchegordijn met aan 1 kant gordijn zodat wanneer je doucht en dat is vaak onder het varen je de hele douche doorgaat en je tevens de hele douch gedoucht hebt! Maar het was best wel leuk hoor…  Nee echt ik heb me prima vermaakt op de boot. Het weer was redelijk, regelmatig zon gezien maar ook mist en regen en
bewolking. De natuur is echt schitterend, zeeleeuwen all over the place. Ik heb nog met 1 gezwommen. Volop turtles in het water, je kan ze aanraken. SUPER! OP het land veel iguana’s, zeevogels zoals de jan van Gent, fregatvogels, albatrossen. En ze blijven gewoon zitten he, je staat op nog geen meter afstand van de beesten. In het water de meest mooie vissen gezien, met pinguins gezwommen en jawel  met een haai…. We, nou ja de gids, moest hem wel uit zijn grot lokken, maar ja dan heb je ook wat. Niet dat ik heb gelijk zag…. Ik dacht in eens waar snorkelt iedereen heen, ik zat weer eens heel ergens anders naar te kijken. Ik nog roepen he waar gaan we heen, totdat iemand driftig naar beneden wees, zwom er een haai onder mijn benen door. Geweldig… Kortom ik heb echt de reis van mijn leven gehad, we hadden een hele leuke groep veel gelachen en ja nu ben ik bijna weer een beetje back to normal.. morgen begint het echte leven weer met werken!!!

F1040023_2-2

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s