Geplaatst in Reisverhalen Sumatra, Java en Bali

Horas

DSC_5509  DSC_5515

Vandaag de wekker gezet… Want we moeten de boot halen… Maar dat is pas vanmiddag. We hebben heerlijk geslapen. Heerlijke bedden alleen we hoefden eigenlijk geen wekker te zetten want de oproep tot gebed was al om 4.45 uur en ook al ben je nog zo moe… Dan word je toch wel wakker. Maar goed we  beginnen eerst met een Indonesisch ontbijt. Nou ja, we starten Europees maar na de chemische jam en de geraspte kaas gaan we maar gewoon aan de nasi goreng. En ik moet zeggen, dat gaat er prima in! koffers gehaald en daar staat Jongres al op ons te wachten. Het is toch wel luxe om de auto voorgereden te krijgen en de deur hoflijk voor je open wordt gehouden (dit gaat wel wennen). Eerst gaan we naar de moskee. Gebouwd in 1916 in opdracht van de sultan mbv een Nederlandse architect. Rudy een sarong om (gelukkig hebben we de foto’s) en ik een hoofddoek om. Schoenen uit en een rondleiding door de moskee kan beginnen. Ik moet zeggen dat het hier zeer vriendelijke mensen zijn. Gisteravond werden we al geholpen (nu deed hij dit wel voor een kleine vergoeding). Maar vanmorgen hielp een dakloze ons om de portier er bij te roepen. De man kwam niet gelijk maar de dakloze man hield vol. Met als gevolg dat de portier kwam en wij de moskee in konden. Veel daklozen gebruiken de moskee als overnachtingsplaats. Het is een interessante moskee. Niet erg overdadig. Ik heb naar hartelust gefotografeerd. Daarna door naar het paleis van de sultan. Voor je je weer in het verkeer hebt gevoegd ben je wel 6 bijna-deuken verder. Het paleis ligt dichtbij aangezien hij, de sultan, natuurlijk wel op loopafstand daarheen moest kunnen gaan. Alhoewel hij wel een koets tot zijn beschikking had. De architect van het paleis is dezelfde als die van de moskee. Een mooi paleis waarin vele sultans hebben gewoond. De sultan is overigens sultan over de stad (ik dacht nl van heel Sumatra). De huidige sultan is slechts 14 jaar en woont in Sulawesi. Zijn familie woont in de linkervleugel maar zij moeten gewoon werken voor de kost. Hier ook weer lekker los gegaan met de foto’s. En dan op weg naar Samosir. Het aantal km is 187. De duur van de trip is ietwat langer dan het in nl zou zijn. Van links en rechts halen we in danwel worden we ingehaald. Zo nu en dan maar de ogen dicht en hopen dat het goed gaat. Nou dat ging het hoor. De chauffeur bleef lekker rustig dus dat deden wij ook maar. ’s Middags in een warung gegeten. Verschillende gerechten werden er geserveerd en wat je op hebt gegeten dat moet je betalen. Lekker spicy en weer wat nieuwe gerechten tussen de tanden gehad. Omdat we tussen de locals zaten waren we wel een bezienswaardigheid. Dat waren we trouwens ook op de lokale markt. Ik ben gewend om stiekem foto’s (zuid- en midden amerika) te nemen omdat niet iedereen dat op prijs stelt. Nu daar is hier geen sprake van. Verschillende mensen vragen of je een foto van hem of haar wilt nemen dus niks geen problemen om foto’s te nemen. Wel moest ik in het vervolg wat meer op m’n gevolg letten. Ik was de halve markt al om, had al verschillende mensen aan m’n snoer hangen tot ik in de gaten kreeg dat Rudy en de gids ook de markt over gingen. Ik dacht ff vlug foto’s te moeten nemen maar nee hoor we hadden alle tijd. Prima dus. Nog gestopt bij een rubberplantage daar echt een reuze reuze spin gezien…DSC_5607Pfff. Rond 15.00 uur bij de boot, nog even vlug over het marktje daar en om 15.30 uur ging de boot. We zitten in het plaatsje Tuktuk  in een hotel met warm water tussen 18.00 en 20.00 uur…. Heerlijk gegeten , zij het bijna opgelicht door de eigenaresse.  Morgen weer een leuke dag!

DSC_5522
De wekker gaat om 06:30 uur, we nemen vandaag namelijk de boot van 08:00 uur, dit omdat de gids Jongres mooi weer verwacht tot circa 16:00. Dan zal het volgens hem gaan regenen, hij bleek gelijk te krijgen.
Het ontbijt stelde niets voor, een gebakken ei, wat inmiddels steenkoud geworden was, 4 stukjes toast en een verkleurd stukje cheddarkaas in plastic uit 2009….. Wat een verschil met ons hotelontbijt in Medan zeg.Nou ja, met een volle maag het water op is ook niet goed…..
Het was echt heerlijk op het water. We hadden een boot voor ons alleen, waar anders 40 mensen opzitten. Het was een minuutje of 15 varen naar het eerste Batak-dorp wat nog redelijk in tact is. Iedere familie heeft zijn eigen dorp. De mannen moeten het dorp verlaten om een vrouw van een andere familie te scoren voor het huwelijk. Vanaf hun 17e wonen alle jongens bij elkaar in een woning, dit totdat ze een vrouw hebben gevonden. Ze hebben de naam dat ze kannibalen waren. Maar dat is niet zo. Wel waren ze zeer gericht op oude tradities en rituelen. Dus aan de medicijnman werd gevraagd wanneer er getrouwd of geofferd moest worden. Nou dat offeren moest het liefst met een mens en nog beter was een gevangene! Ik zal jullie de bloederige details besparen maar uiteindelijk werden de organen van de gevangene in stukjes gehakt en aangeboden aan de koning en zijn onderdanen.  Zo kwam het verhaal in de wereld dat het kannibalen werden. Maar ze wilden slechts kracht krijgen door het opeten van een stukje orgaan. Het is dus niet zo dat ze hele dagen achter mensen zaten te jagen en die met huid en haar aan het verslinden waren, dit om hun honger te stillen. Het was mooi om te zien dat alles nog goed bewaard is gebleven. Daarna werden we belaagd door de souvenirverkopers. We MOESTEN om het dorp te verlaten, door een overdekt halletje met 40 stijf op elkaar gepropte  stalletjes en evenzo veel schreeuwende mensen. Je werd de winkeltjes ingesleurd. Dus ik stond rappoklappo weer buiten. Maar ja eigenlijk wilden we wel wat hebben. Dus we hebben ons weer gemengd in het feestgedruis en jawel ook nog iets meegenomen. Pfff, vervolgens ff bijkomen op de boot. Een uurtje gevaren… Toen lekker verpieterd, met name Rudy. Vervolgens naar het Batak-dorp waar de Batak-dans voor ons werd gedaan. Hmmm leuk….echt iets voor ons beiden! Weer op de boot. Toch wat slaperig worden van al die indrukken en het mooie weer dus heerlijk gelegen en bijna in slaap totdat er ineens een donderslag kwam. Nu we zaten recht overeind. Het weer was aan het veranderen. Het laatste dorp hebben we kort en krachtig bezocht. (We zitten hier overigens  nu in een tropische regenbui, dat wordt straks zwemmend naar het hotel) In dit dorp hebben we de tombes van diverse koningen bekeken. Nog een souvenir gekocht en als de wiedeweerga naar het hotel want het begint nu toch wel donker te worden. Het was een heerlijk relaxt dagje. Morgen helaas weer van Samosir af. Via Medan naar Bukit Lawang. Wordt een rustig dagje met zo hier en daar wat tussenstops.

DSC_5561

Geplaatst in Reisverhalen Sumatra, Java en Bali

De eerste dag: rondreis Sumatra, Java en Bali

   IMG_3164    IMG_3168

Ringggg……05:30 uur, de wekker gaat af, het is zover……it giet oan! De rondreis naar Sumatra, Java en Bali gaat beginnen. Snel ff douchen en een bak koffie. Ontbijten komt later wel als de rust is wedergekeerd, lees bagage afgeven en boardingcards in ons bezit. Bepakt en bezakt vertrekken we vanuit Zeewolde. Omstreeks 06:30 uur rijden we weg.  Hier en daar een opstopping maar we zijn mooi op tijd op Schiphol. Vlug afscheid nemen en dan inchecken. Na het zwaaien met de frequent flyercard (we hebben nog nooit eerder met ze gevlogen maar je weet het maar nooit!) stonden we als eerste in de rij. Onze stoelen zijn veilig gesteld en de grote bagage is weg dus op naar douane en shoppen aan de andere kant. De tijd vliegt daar altijd om. Dit nog even bekijken daar nog iets drinken en voor je het weet ga je richting het vliegtuig. Het merendeel zat er al in dus het was even passen en meten met de bagage met het wat goeie druk en trekwerk kom je een heel eind. Bleek dat er een grote groep met “Foxjes” aan boord zat, die al tijdig hun plek hadden ingenomen en hun handbagage over het vliegtuig hadden verdeeld…… Het was al met al een zeer plezierige en vooral gezellige vlucht richting Dubai. Halverwege de vlucht kenden we de gehele crew en werd er van alles besproken. Rudy gaf ze Nederlandse les, (wel de twee jongsten en de mooisten van de crew hoor… Op een gegeven moment werd er al gezegd: ik hou van jou…. Tja toen moest ik natuurlijk wel een stokje steken voor al dat geflikflooi haha. Ik kreeg adviezen waar we zeker naar toe moesten gaan op Java en Bali. Vele vragen werden gesteld, hoe oud we zijn, waar we wonen, zijn we eerder Indonesië geweest? Waarom we niet getrouwd zijn, Rudy kreeg veel adviezen hoe hij het aanzoek aan moest pakken kortom zeer gezellig. Trouwens op vraag hoe oud ik was antwoordde ik maar eerlijk..nou het viel ze niet tegen haha. Maar ik zei het is nog maar net hè.. Vorige week was ik jarig. Nou de felicitaties van iedereen en een mooi flesje water als cadeau! Nou daar word je toch blij van! Het was net een cafe, drankje er bij en maar wat ouwehoeren! We waren al bijna in Dubai dus afscheid genomen van deze crew want op het volgende stuk krijgen we nieuwen. Aangezien we nog nooit in Dubai geweest waren er natuurlijk wel ff uit. Nou tjonge jonge jonge… Dat doen we op de terug we niet meer. We hebben denk ik 10 minuten staan wachten voordat we de “slurf” uit waren. Toen kregen we te horen dat we nog maar 20 minuten hadden. We hadden geen idee waar we heen moesten maar dat was niet zo moeilijk…. We moesten ongeveer een gang doorlopen van 2,5 km waar we vervolgens weer bij de douane uitkwamen om vervolgens onze handbagage weer door de scan moest…en ja hoor toen eindelijk waren we bij de taxfree afdeling maar ja toen was de tijd ook op! Gatsidarrie.. Dus uiteindelijk hebben we gerend en gevlogen over het vliegveld maar niks gezien en zeker geen souvenir gescoord :-(. wel hadden we nog even tijd om onze handbagage te herplaatsen, want de “Foxjes” waren trager, dus daar konden we nu wat makkelijker bij.

IMG_3173        IMG_3172

De vlucht van Dubai naar Jakarta verliep rustig. Eerst nog een lekkere maaltijd mjammie als alles zo lekker is dan wordt dat volop genieten! Om daarna ons weer een slag in de rondte te trainen om de zwembandjes er weer af te krijgen haha. Maar goed zo hier en daar hebben we nog wat geslapen dus uiteindelijk verliep het allemaal zeer snel. Totdat we in Jakarta aankwamen. We moesten ons inchecken voor de vlucht naar Medan (Sumatra) en ons visum regelen. In het vliegtuig hadden we al de benodigde papieren gekregen. Omdat het zo allemaggies druk was bij de balie visum halen gingen we eerst maar inchecken. Nou jammer maar helaas het systeem lag er uit. Dus toen toch maar in de rij voor het visum. Dat ging razendsnel… Nou ja het betalen van de visum dan… Daarna moest je nog naar het volgende loket om daar het document daadwerkelijk te krijgen! Daarna het hele (verouderde) vliegveld over gejakkerd om weer een transitbalie te vinden. Uiteraard is t ons gelukt .. Nog een uurtje van al die mensen op het vliegveld genieten.. Jong, oud, veel moslims. Ook veel stewardessen met hoofddoek, er bleken speciale vluchten te zijn voor bedevaartgangers. De vlucht naar Medan was proppievol. Ik zat naast een echte Indonesiër. En dat heb ik geweten. Bij de snoepjes moest Rudy het speeksel uit mn oor halen en bij de bief met rijst heb ik maar liedjes in mezelf gezongen om maar afgeleid te worden door de smakkerd aan mijn rechterkant. Daarna ging hij gelukkig slapen. Het was een warm welkom in Medan. Jongres (onze gids) stond ons op te wachten in zijn fel oranje 333Travel-shirt. In “onze” auto, een prachtige SUV, wachte Sebaan, onze chauffeur ons op. Voordat we het wisten reden we in de chaos van Medan. Brommers, tuktuk, auto’s dwars door elkaar heen. Ff wennen! Na heerlijk gedoucht te hebben de stad in gegaan. Trottoirs kennen ze niet of nauwelijks en als ze er al zijn dan zitten vol met mansgrote diepe gaten. Dus eigenlijk is het een wonder dat we nu in het hotel zitten om dit verhaal te schrijven en zo lekker gaan slapen. Morgen wacht ons een stadstour en vervolgens een pittige rit naar het Tobameer. Tot later …….

IMG_3175     IMG_3171