Geplaatst in 2022 Rondreis Mexico

Campeche: de volgende dagen

De andere dag gaan we wandelen langs de boulevard. Toen we gisteren Campeche binnen reden zagen we aan het begin wat restaurantjes zitten. Het doel was om daar naar toe te lopen. Vol goede moed beginnen we te lopen. Iet al te snel want het is immers warm. De malecón, zoals de boulevard hier heet, is prachtig aangelegd. Fietsers en wandelaars, ieder heeft z’n eigen baan. De laan meandert langs de kust. Echter … je komt voor de rest ook niks tegen. Behalve zo hier en daar een standbeeld. Maar je kan niet even ergens uitrusten of even een watertje kopen. Naast de boulevard is de autoweg, 4 baans, en daarnaast zijn dan wel winkels. Of een heel winkelcentra. Maar daar ga je voor je gezelligheid ook niet zitten. Na een km of 4 wordt het leuker. Er liggen bootjes, heel veel pelikanen en ander gevogelte. Dus volop fotograferen en dan loop je zo heel wat meters verder. Uiteindelijk is het bijna 6 km voor we bij de tentjes zijn. En dan wil iedereen je natuurlijk hebben. We pakken de eerste de beste. Eerst de dorst lessen want we hebben een leren lap gekregen. Het is hier minder gezellig. Dan nog even 3 etablissementen verder. Ik neem limonada. Die kun je in verschillende smaken krijgen. Normaal is met limoen (soms wel heel erg zure bek) maar nu neem ik naranja. Prima! We laten ons met de taxi terugbrengen en duiken het zwembad in! ‘S avonds weer naar calle 59 om daar wat te drinken en te eten.

En dan is het zondag. Met behulp van Harriet kan R Max bekijken. Wat blijkt in het hotel, bij het ontbijt, staat gewoon Max aan. En ook op onze kamer kunnen we het bekijken. Echt dolle pret. Na het ontbijt trek ik de stad in. R gaat uiteraard kijken. We spreken af om elkaar over een paar uur te treffen bij een cafeetje. Ik loop “buiten om” de stad door. Campeche heeft ook een centraal plein, diverse kerken en heel veel gekleurde huizen. De binnenstad is ommuurd. Dus ik loop eigenlijk om de muur heen. Naar Puerte de Tierra. Maar ik beland eerst op de markt. Waar het ondanks dat het zondag is heerlijk druk is. Sommige kraampjes zijn dicht maar de meesten zijn open. Ik loop van kleding, door het vlees, naar de groente, de bloemen, de vis en de kip. Diverse geuren en kleuren komen je tegemoet. Heerlijk om hier te lopen. En te kijken! Dan loop ik verder om bij de puerta de Tierra. Op sommige avonden is dit verlicht. Maar goed, het blijkt dat je op de muur kan lopen. Ik koop een kaartje en kijk uit over de stad. Zo valt mij op dat de muren er straks bij staan van de gekleurde huisjes. Maar bij sommigen is het alleen maar de muur. En is er voor de rest niks. Dan kijk ik op de klok (inmiddels krijg ik appjes van het thuisfront dat t niet goed met Max ging. Tja ik weet van niks want ik dwaal door de stad. Maar goed ik keek dus op de klok en de tijd gaat sneller dan ik dacht. Even bellen met R om onze afspraak iets later te zetten. Kan ie ook nog even bekomen van de deceptie. Blijkt ook nog het cafeetje vol te zitten. Vlug ergens anders heen. En toen maar weer plonsen in het zwembad. ‘S avonds naar de chinees. We laten ons afzetten door een taxi. Nou ja. Ik heb google maps aan want de chauffeur weet niet waar hij heen moet. Het is helemaal niks. Vlug weer een taxi in. En weer naar calle 59. We belanden bij een cafeetje waarvan de bediende het nog moet leren. Het is hilarisch. Ze krijgt 2 buitenlanders voor haar neus en ze heeft geen idee wat ze moet doen. Van schrik krijgt ze zelfs het bierflesje niet open. Na een hapje is de dag alweer ten einde. Morgen naar Ciudad del Carmen.

We zitten iets over 9 in de auto om naar Ciudad te gaan. We willen langs de kust rijden maar google besluit anders. We zitten ineens op de tolweg. Maar gelukkig na een uur rijden we weer langs de kust. Prachtige turquoise zee. En weer pelikanen. Yeahhhh. Prachtig. Ze moeten weer even op de foto. Rond 12 uur zijn we ciudad. Eigenlijk lonkt het zwembad zo, het is hier ook weer 36 graden. Dat we er zo in plonsen. ‘S avonds proberen we weer een chinees. Gelukkig bleef de taxi chauffeur staan wachten. De chinees was weer niks. Vlug de taxi weer ingestapt en ons bij een Braziliaan laten afzetten. Maar die is ons te duur. We drinken wat bij de Ierse pub. Daar kun je ook eten. Dus besluiten we dat te doen. Maar dan ineens zetten ze een takke herrie op. Niet te harden. R gaat betalen. Ondertussen komt er het eten van een tafel naast ons. Ziet hij dat de ober er zo iets vanaf eet. Wij blij dat we weggaan. Nou lang verhaal kort. We hebben iets in het hotel gegeten ….

Auteur:

Aangenaam, ik ben Marianne. Geboren in Lemmer (Frl). En daar is het allemaal begonnen. De liefde voor de natuur. Het weidse landschap, de in de zonschitterende meren en de bossen. Ik geniet er nog steeds van. In de zomervakantie namen mijn ouders mijn zusje en broertje mee in de auto en dan toerden we door heel Europa. Wij drieën opgepropt achterin, onderweg naar het moois in Europa. Andere talen andere culturen. Heerlijk. Eenmaal op mezelf bracht mijn eerste verre reis me naar Sri Lanka. Wat onwennig zag ik met grote ogen alle wonderschone gezichten die we “thuis” niet hadden. Mijn tweede reis is het virus verder in me geslopen, het reisvirus bedoel ik dan. De trip ging naar Costa Rica. Met een paar reisgenoten die zeer veel wisten over de flora en fauna van dat land werd ik echt gegrepen door al het moois. De drang om dit te delen via verhalen en foto’s werd ook steeds groter. En nu is het eindelijk dan zover. Op deze pagina vind je mijn verhalen en foto’s. Geniet ervan! Update: inmiddels al heel wat landen bezocht en vele verhalen mogen schrijven. Met het schrijven doorleef je zo'n dag / vakantie / moment nog een keer. Wil je meer weten of kan ik iets voor je betekenen neem dan contact met mij op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s