Geplaatst in Boswachterspad Rottige Meente, Wandelen

Boswachterspad Rottige Meente

Maart 2021 – We verleggen onze grenzen. Dan heb ik het over mijn zus en ik. Liepen we de afgelopen weken een kilometer of 5. Nou ja in de weerribben ging het faliekant mis en werd het dus dik 12 km. Maar dat vertel ik nog wel een keer.

Nu gaan we dus voor het Boswachterspad Rottige Meente. Een heuse tocht van 16,6 km. Van tevoren duidelijke afspraken gemaakt over wie wat meeneemt. Zuslief heeft een thermoskan dus daar zit de koffie in. Ik zorg voor wat drinken. En het eten is ieder voor zich. Want ja dan is de een aan de lijn en dan wil de ander er weer om denken.

Het is een frisse winderige dag. Onze uitrusting is niet echt wandelproof. We hadden ons nog laten verleiden tot het opgeven van een fotoshoot voor wandel.nl waar we de wandeluitrusting mochten houden. Maar helaas we zijn niet uitverkoren.

Dus we modderen nog even aan met de uitrusting. Het wordt wel steeds makkelijker kleding gezien het moment als de natuur roept het makkelijk omlaag en omhoog moet 😊.

De start is in Nijetrijne. Ieder komt apart aangezien de een uit het Oosten komt en de ander uit het westen (maar dan in het Noorden in het land). Ik had een hele slome voor me tijdens de rit naar Nijetrijne. Toen het kon, even gas erop … en ja dus een boete. Dus dat doen we maar niet meer.

Maar goed we zijn mooi op tijd en we komen bijna tegelijkertijd aan. Op zoek naar de paaltjes. Die zagen we niet. Eerst naar de weg lopen, nee ook niet. Dan toch maar richting de natuur en ja gelukkig daar is het bordje. Het zijn de rode paaltjes. We zijn nl gek op paaltjes routes. We kunnen naar hartenlust kletsen. Wel opletten natuurlijk, maar dat gaat redelijk goed.

Ik heb mn grote logge schoenen aangetrokken. Het heeft veel geregend. Ik ben er wel blij om (later niet meer… maar dat komt nog). Het is zompig en veel modder. We stappen goed door. Gisteren heb ik ook al een lange tocht gemaakt dus ik moet er even in komen. De eerste paar km gaat moeizaam. Ik merk dat de kilometers van gisteren er nog inzetten of zou het komen dat ik te weinig (of eigenlijk niet) heb gegeten. Dat laatste blijkt de boosdoener. Want zodra er wat binnen is, loopt het een stuk beter.

Het eerste stuk is prachtig. Het is wat moerassig. We lezen op staatsbosbeheer: Het gevarieerde landschap dankt zijn ontstaan aan turfwinning in de 19e en 20e eeuw, toen grote delen zijn vergraven tot petgaten en legakkers. Het huidige natuurgebied heeft hier zijn typische vorm aan te danken. Het is een waterrijk gebied. Allemaal slootjes die vol liggen. Het is koud maar helder. Dus het ligt er prachtig bij. Windmolens met reflecteren in het water. Het riet wuift mee. We spotten de eerste vogels. Prachtig. Op het volgende gedeelte bij het Brandemeer verwachten we nog veel meer te zien. We lopen over bruggetjes en zien een ooievaarsnest. Dan komen we bij de Schenesluis en het bijbehorende sluiswachtershuis. Het is gemetselde schutsluis – een sluis om schepen over te brengen van het ene naar het andere waterniveau – met een karakteristieke houten draaibrug uit 1914. De sluis werd gebruikt als verbindingsroute en voor de ontginning van de Rottige Meente. (van de website staatsbosbeheer).

We lopen dan een kaal stuk langs het kanaal. Daar drinken we voor de eerste keer maar een bak koffie. Staand. Er zijn niet zo heel veel bankjes. Ondanks dat het kaal is (we lopen onder twee grote spanningsmasten) vinden we de omgeving niet vervelend. Dan komen we bij het natuurgebied Brandemeer. Nu op zoek naar de vogels. Verdorie we zien de smient, de kiekendief, rietgors, heel veel eenden man het is geweldig. Komt ook door de strak blauwe lucht waardoor alles er heel mooi uit ziet. We zitten nog even op een bankje met het uitzicht op de tsjonger. Tweede bakje koffie, dat verwarmt ons weer een beetje.

In de verte zien we een mega vogel. Maar die is té ver weg om er achter te komen wat het is. Ook de telelens biedt geen soelaas. Dit stuk vind ik het mooiste gedeelte van de route. We komen hele route niet veel mensen tegen. Het laatste stuk van de brandemeer komen we wat meer fietsers tegen. Aan het einde van het Bokploegpad staat nog een huisje waar inlichtingen te vinden is over de flora en fauna wat je hier kunt zien.

Dan lopen we de Oude Maden op. We hebben een flinke wind tegen. En trekker waait ons bijna van de weg af. Tot nu toe gaat het goed met de paaltjes. Maar dan gaan we bijna de bietenbrug op. Een eenzame fietser heeft ons ingehaald en we volgen hem hoe hij de wind trotseert. Dan zegt Har, we moeten hier in. Ik had niks gezien en het was (volgens mij 😊) ook niet echt duidelijk. Dus ik zeg, nou daar gingen we bijna de bietenbrug op. Har komt niet meer bij. Volgens haar was dat geen uitdrukking. We bakkeleien de komende kilometers over de uitdrukking. Dan lopen we weer het lange stuk langs het kanaal. Een vlinder ligt op ons te wachten. Hij blijft mooi zitten. Ik kan hem goed vastleggen. Intussen is google geraadpleegd en ja hoor de uitdrukking bestaat. Halverwege de veendijk nemen we nog even plaats op het bankje. Om een drankje te drinken. Sourcy cactus. Gatver. Niks voor mij.

Een prachtige lentetuin komen we tegen. Honderden narcissen met knotwilgen. Dan komen we uit in Munnekeburen. OP het laantje er naar toe konden we verschillende poepscheppen lenen. Nee dank je.

Munnekeburen is een prachtig pittoresk plaatsje. Kerk en mooie huizen. We komen een zwarte zwaan tegen. Die zit op het nest. Dan nog het laatste gedeelte. Het scheenepad is prachtig. Het laatste gedeelte lijkt op het eerste gedeelte, dat klopt ook wel want het zitten weer in de rottige meente. Het laatste gedeelte is een klein stukje over de asfaltweg en dan zijn we weer bij de auto.

Oja ik zou nog even terugkomen over mn logge schoenen… nou ik heb een hele grote dikke blaar geproduceerd. Dus dat wordt de komende dagen geen hakken. Lang leve het thuiswerken.

Voor meer informatie: https://www.staatsbosbeheer.nl/natuurgebieden/rottige-meente/over-de-rottige-meente

Auteur:

Aangenaam, ik ben Marianne. Geboren in 1969 in Lemmer (Frl). En daar is het allemaal begonnen. De liefde voor de natuur. Het weidse landschap, de in de zonschitterende meren en de bossen. Ik geniet er nog steeds van. In de zomervakantie namen mijn ouders mijn zusje en broertje mee in de auto en dan toerden we door heel Europa. Wij drieën opgepropt achterin, onderweg naar het moois in Europa. Andere talen andere culturen. Heerlijk. Eenmaal op mezelf bracht mijn eerste verre reis me naar Sri Lanka. Wat onwennig zag ik met grote ogen alle wonderschone gezichten die we “thuis” niet hadden. Mijn tweede reis is het virus verder in me geslopen, het reisvirus bedoel ik dan. De trip ging naar Costa Rica. Met een paar reisgenoten die zeer veel wisten over de flora en fauna van dat land werd ik echt gegrepen door al het moois. De drang om dit te delen via verhalen en foto’s werd ook steeds groter. En nu is het eindelijk dan zover. Op deze pagina vind je mijn verhalen en foto’s. Geniet ervan! Update: inmiddels al heel wat landen bezocht en vele verhalen mogen schrijven. Met het schrijven doorleef je zo'n dag / vakantie / moment nog een keer. Wil je meer weten of kan ik iets voor je betekenen neem dan contact met mij op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s