Stevige trekking door Bolivia: 3 dagen Takesi trail

Start Taquesi trail  Weidse uitzichten

Vanaf La Paz, vertrekken we voor de Takesi Trail. Een trekking van ongeveer 40 kilometer waar we 2,5 dag over gaan doen.  De rit naar het startpunt van de ook wel Inca Trail, een pre-columbiaanse weg in Bolivia, genoemd is een prachtige. We rijden door schitterende landschappen. We zien mensen hard op het land werken, het zonnetje schijnt op ze, loslopende beesten naast hen. Een tussenstop voor een wandeling in de Palca vallei, is zeker aan te raden. Je loopt door een groene vallei en er zijn gigantische geologische rots formaties te zien. Het is net een canyon. Na een korte prachtige wandeling, doorgereden over de niet al te beste wegen. Aan de ene kant een ravijn, aan de andere kant de bergwand en een weggetje zo groot als de bus, dus je moet geen angst hebben voor de afgrond. De chauffeur bracht ons zo ver als hij kon. Hij stopte toen de stenen te groot waren om er overheen rijden.

pre-Columbiaans  uitzicht Takesi trail

Dan alles uitladen en al ras kwamen in de verte de ezels en de paarden aan die onze bagage (slaapzak ed) mee zullen nemen. Een filmisch gezicht: het opdoemen van de ezels met hun begeleiders. Inmiddels worden bananen uitgedeeld (hmm niet aan mij besteed) en snoepjes (hmm wel aan mij besteed). Deze snoepjes zijn bedoeld om het lopen makkelijker te maken. Het is beter door je neus te ademen als je op hoogte zit, vandaar dat je iets in je mond moet stoppen. Als alles is omgebonden en is vastgesnoerd gaan we starten. Gelijk klimmen. We zitten op 4240 mtr (er zit maar 50% zuurstof in de lucht tov zeeniveau) dus het gehijg en gepuf is al snel niet van de lucht. We klimmen naar 4640 mtr dus dat is aardig wat. Gelukkig rusten we regelmatig. Maar naarmate we hoger komen begint het steeds kouder te worden. Je start in een hempje maar al snel komen de truien en windstoppers te voorschijn. Laat je sjaal en handschoenen niet op je ezel zitten, je klimt dan met bevroren handen verder. Het weer sloeg om en door de hagel en sneeuw liepen we verder. Probeer ondanks de inspanning zoveel mogelijk te genieten van de natuur. Na een uurtje of wat gelopen te hebben lunch: koude kip met groente en uiteraard mayonaise en ketchup. Best lekker. Vlug weer op pad gegaan, eigenlijk wat te vlug, want de kip zit al snel achter in je keel.

 

de top bereikt

 

Na een flinke klim de top gehaald dat is uiteraard een fotomoment waard. We zijn trots dat we dit op deze hoogte gehaald hebben. Dan begint de afdaling. We doen lekker rustig aan om voldoende te genieten van de natuur, de prachtige bloemen, bomen en planten, vogels en ander gespuis (er schijnen hier nl beren rond te lopen.. helaas niet gezien!) kolibri Een van de laatste uitzichten      Lekkere weg!

 

Al snel staat de eerste kolibri op de foto. We zetten de pas erin om voor het donker in het kamp te zijn. Omdat het niet echt denderend weer is, slaan we het tentenkamp eerder op, we zitten bij het dorpje Takesi. Echt midden in de wereld, tussen de heuvels, staan een paar schots en scheve en niet helemaal waterdichte stenen gebouwtjes en daar worden onze tenten opgebouwd. Omdat er geen elektriciteit is kookt de kok op een eenpitter met een lamp op zijn hoofd. De verzorging is ontzettend goed. Er wordt gelijk water gekookt om koffie, thee, chocomel te maken. Na 1,5 uur stond het eten op tafel (euhh op de grond). Eerst een soepje (asperge) en daarna spaghetti bolognese. Dus prima! Na gezellig te hebben gegeten kropen we toch al snel de tent in. Het was wel ontzettend vroeg, maar ja we waren ook wel erg moe. De gidsen hadden een groot gat gegraven achter een hele grote rots en dat was het toilet. Echter de lama, paarden en ezels lopen daar ook en laten ook alles achter hun gat vallen. Dus de plasstop gewoon achter de tent gedaan. Het sliep best lekker, behalve dan dat we wakker werden van een gekrijs alsof er een ezel geslacht werd. Maar afwachten welk vlees we morgen krijgen.

 

Ons tentenkamp Op de helft!

 

De andere ochtend al weer vroeg uit de veren. 7.00 uur aankleden en de boel opruimen. Deze dag gaan we alleen maar afdalen, jaja… nou niks ervan. Er zaten nog heuse colletjes in. En omdat het miezerde waren de wegen (eigenlijk een te groot woord voor de rotsen en zandpaden) spek en spek glad geworden. Voor je het weet omhels je een boom omdat het niet helemaal goed gaat. Maar ondanks dat is het echt weer genieten. Mooie vogels gespot en zelfs soms op de foto kunnen zetten. Geluncht met bief en groente en uiteraard weer mayo en ketchup. Hiervan genoten we op een idyllische veranda tussen de bloemen en vogels. We nemen iets langer pauze en dan weer met frisse moed verder. Het was wel glibber glabber maar met enige voorzichtigheid ging het prima. Rond een uurtje of vijf arriveren we in het tentenkamp. Het stond nu bij een riviertje, gaaf. (Als je nu s nachts achter je tent gaat plassen hoort niemand het). De koffie en thee staat alweer klaar, wederom een prima verzorging. Als snel komen de stoere verhalen. Deze avond kregen we champignonensoep. Met een klontje zo hier en daar, maar chapeau voor de kok want op een gasstelletje zou ik niet voor 19 mensen kunnen koken. Het hoofdgerecht was aardappelpuree met worstjes. Toch weer vroeg onder de wol, lekker geslapen en om 7.00 uur weer uit de veren.  De laatste dag maar vijf kwartier lopen, dus makkie. Nou ja totdat we te maken kregen met een omleiding midden in het woud. Het helling zo stijl als ik weet niet wat, de grond was een modderpoel, uiteindelijk zijn we als apen van boomstronk naar boomstronk geklommen op handen en voeten om hevig bezweet boven aan te komen.

Onze helpers

 

Ondertussen worden we de hele trekking ingehaald door een man en een vrouw die de ezels steeds naar het volgende tentenkamp begeleiden, zij lopen op blote voeten in slippertjes dezelfde berghelling als wij. Iedere keer vertrekken ze later, maar halen ons altijd in, wij die op dikke bergschoenen lopen. Echt bewondering voor deze mensen. Ook voor de koks alle bewondering. Zij lopen met 1/3 van hun lichaamsgewicht op hun rug (potten en pannen) en die lopen ook werkelijk als kiviet de berghellingen op en af…

Boliviaanse Roos Prachtige bloemen

 

Deze dag is er volop zon. Achteraf zijn we blij dat we gisteren donker weer hadden want met die zon erbij is het echt wel tropisch warm. Maar nu hebben we het hempje niet voor niks meegenomen ;-). Na nog een korte wandeling zien we in de verte de bus al. De gids, koks en begeleiders van de ezels bedankt en hup de bus in. Na een uurtje stonden we stil. De weg afgesloten. Ze waren modder van de weg aan het afhalen! Er stort hier regelmatig wat van de bergen naar beneden, en de wegen zijn smalletjes.. dus moet het wel even schoon zijn. 50 minuten later was het klaar. We kwamen dus wat later aan in La Paz dan de bedoeling was. Vlug uit de bus en heerlijk gegeten in het hotel en ondertussen nagenieten van de prachtige wandeltocht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s