Geplaatst in Reisverhalen Japan en Thailand

Touren langs de River Kwai

We verlaten Koh Samui. Voor 2000 bath konden we nog 2 uurtjes langer blijven maar dat aanbod hebben we niet aangenomen. Deze vlucht was weer overvol. Maar het ging wel wat beter. We hadden een Japanse in ons midden maar zo goed als zo kwaad probeerden we te converseren met elkaar. Het was zowaar gezellig. Totdat de landing ingezet werd, we op de grond stonden en er een hele kist uit de schappen viel. Gelukkig in het gangpad. Pff op t nippertje. 

We werden opgepikt en anderhalf uur later zaten we op kamer van het Nouvo city hotel in Bangkok. Beste kamer tot nu toe! Aan de overkant aan de saté gezeten. En later de taxi genomen naar de massagesalon van 2 jaar geleden. Top! En wat is het hier weer druk. Maar wat geweldig. De tuktuk scheuren je weer voorbij. De herinneringen komen snel weer terug. 

Wekker gaat om 5.30! Way to early! De koffers staan al ingepakt voor de 3- daagse reis naar de River Kwai. Wassen en aankleden, laatste dingen erin en naar t ontbijt. Daar was geen nee. Wow wat lekker. 6.30 gaan we weg. Althans dat is de bedoeling. T onze gids vraagt of we de paspoorten bij ons hebben. Uiteraard. Nou nee dus. Pleite. Weg. Niks te vinden. Grote koffers stonden al opgeborgen in een aparte ruimte. R naar de kamer om daar te zoeken. Koffers bekeken. Eerst natuurlijk niks. M naar de slaapkamer. Net boven gekomen. Telefoontje. Paspoorten zijn boven water. Een half uur later dan gepland, vertrekken we. Eerst maar eens Bangkok uit zien te komen. We gaan naar een markt waar de trein doorheen rijdt. Superdruk met toeristen maar wel grappig om te zien. 2 jaar geleden hebben we ook zoiets gedaan. Eigenlijk wel net zo leuk. Daar waren iets wat minder mensen. Maar al met al hebben we ons daar prima even vermaakt. Dan gaan we verder naar de drijvende markt. De drijvende markt ligt ongeveer 100 kilometer ten westen van Bangkok, in de provincie Ratchaburi. We gaan door de klongs naar de markt. We hebben een jong broekje die veel te hard door het water sjeest. Klets nat komen we aan. De drijvende markt is er alleen nog voor de toerist.

Floating market, drijvende markt, bangkok,Damnern Saduak
Drijvende markt Damnern Saduak

Die zie je daar dan ook in overvloed. Tis niet echt ons ding. Nog wel mooie foto’s kunnen maken. En het is ook geen drijvende markt. Je vaart er met een boot heen. En dan is op het vasteland alleen maar toeristentroep. Niks geen handel op t water. Of zo weinig dat je t geen naam kunt noemen.

Dan door met de reis door Kanchanaburi. Tijd om te eten. Werkelijk op een prachtige plek. Aan de River Kwai. En het eten, heerlijk. We kregen een heel menu. Soep, kip, rijst, groente, omelet, soort gehakt. En allemaal even lekker. 

Dan een heel ander onderdeel. We brengeneen bezoek aan het ereveld Chungkai een van de drie rustplaatsen voor de slachtoffers van de dodenspoorlijn. Hier liggen veel Nederlanders (300). Ze zijn omgekomen tijdens de aanleg van de Birma spoorlijn. We zijn er stil van. 

Ereveld Chungkai
Ereveld Chungkai

We vervolgen de reis die ons voert naar een grot. De Wat Tham Khao Pun, een grottempel. In de grot, tussen de stalagmieten en stalactieten, zijn boeddhistische en hindoeïstische beelden en beeldjes, een klein heiligdom. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, gebruikten de Japanners het grotcomplex als opslag.  Zo werd in deze grot zijn tijdens de oorlog medicijnen verstopt. Nu staan er allemaal beelden van alle soorten geloven. Ook staat er een rieten huis als voorbeeld hoe de mensen in die tijd een dak boven het hoofd hadden. Je wordt er niet vrolijk van. En dan zijn we al bij de brug over de River Kwai. Ze zijn druk bezig om de brug te herstellen. De zon schijnt, het is heel warm. Hoe zwaar is het geweest om daar te werken. Het is er best wel druk. Fijn dat er nog zoveel mensen hier belangstelling voor hebben. We gaan naar ons hotel Puun Waan. Aan de rivier Kwai. We hebben er mooi uitzicht op. Het ligt op een prachtige plek. Wel een beetje in the middle of nowhere. Ze spreken er niet echt engels. We dachten slim te zijn om te eten op onze kamer. Dus willen de bestelling telefonisch doorgeven. Na 3 telefoontjes en 8 mensen te hebben “gesproken” hebben we de handdoek in de ring gegooid en ons op de chips gestort. 

We mogen uitslapen. Onze gids T halt ons om 9 uur op. Na een thais ontbijt vertrokken we mooi op tijd om richting de Hellfire pass te gaan. Nog indrukwekkender dan gisteren. Wat is er hier een pijn en gruwelijkheden geweest. Hardwerken, 18 uur per dag, gemene bewakers, muskieten, geen eten, niet rusten. Vreselijk. En super gevaarlijk werk. Er moest in de bergen verschillende passen gehouwen worden uit de rotsen, zwaar en lastig werk. De pass waar wij zijn is de grootste. Heftig. Het is een 1200 meter lange en 5 meter brede passage door een berg die onder erbarmelijke omstandigheden door krijgsgevangenen en dwangarbeiders is uitgehakt. ’s Nachts werd het werk verlicht door olie- en carbidlampen, vandaar de naam Hellfire pass.

Daarna gaan we nog naar het museum. Je ziet dan Japan toch weer in een ander perspectief. Thailand stond d’r bij en keek er naar en deed ook niks. Hmm. 

Bridge over the River Kwai
Bridge over the River Kwai

Dan gaan we zelf een stukje treinen over het spoor. Maar eerst lunchen bij het treinstation van Ban Nam Tok. Met de boemeltrein zetten we de reis over de oude spoorlijn voort naar het plaatsje Ta Ke Len, een schitterende tocht. Ik sta klaar met de camera als het boemeltje langzaam voortbeweegt over de beroemde houten viaducten langs de River Kwai.  We boemelen 2 uur lang om ten slotte uit te komen bij de brug over de River Kwai. We hebben tenslotte nog niet genoeg getreind deze vakantie :). Het is een prachtige tocht. Het eerste uur is zeer divers en rijden we over een houten brug. Heel spectaculair. Heel smal. Je ziet het water onder je en hij kraakt brrr. Het laatste stuk rijden we door het platteland. Veel rijst, banenbomen, mensen aan t werk. Ook heel mooi. Als toetje staat ons hotel aan de river Kwai. Zwembad met het uitzicht op de rivier. Heerlijke bedden en ’s avonds daar heerlijk gegeten. M stond wel in de fik van de groene curry en de koude vis salade. Maar de zoetzure garnalen waren voortreffelijk! 

De laatste dag alweer van de toer. We gaan naar de Erawan watervallen. Je kunt er 7 bezoeken. Wij hebben er 4 gedaan. Bij iedere waterval is een poel waar je kunt zwemmen tussen de vissen. Vissen die aan je voeten knabbelen. Nou knabbelen hele happen! Een heel vreemd gevoel. Ze zijn nu wel weer lekker glad :). 

‘S middags terug naar Bangkok. Zo rustig als het was in Kanchanaburi hoe druk is het hier weer. Even omschakelen. Even een sateetje gedaan bij de overburen. De ober was een beetje stoned. Tenminste zo leek het. Het bier was warm. Maar de saté was goed. Daarna richting ons favoriete massagetent en via khao san road weer terug naar t hotel. De dagen vliegen voorbij.


Geplaatst in Reisverhalen Japan en Thailand

Nederlands tintje in Japan

We moeten alweer in de regen een taxi zien te scoren op straat. R onder een paraplu kijkend naar de auto’s en M staat stand by onder een afdakje met onze grote koffers in de aanslag. Alweer op weg naar onze laatste plaats in Japan, de stad Fukuoka. Wat gaat het toch snel. Soms weten we niet eens meer waar we 2 dagen geleden sliepen en wat we deden. We genieten dr wel van! De treinreis naar Fukuoka verloopt vlotjes. We verlaten Hiroshima dus in de gietende regen en komen aan in Fukuoka met een stralende zon. Das fijn! Bloedheet is het dan gelijk en heel vochtig, ….maar niet zeuren. Dus lekker een hemdje aan en de JesusNikes. Naast ons geweldige hotel (not) Nissei Business… Zien we een eetgelegenheid, wel wat sober, het kon zo op het platteland van Vietnam staan. We duiken er gelijk in. Een engelse menukaart is er niet. In de etalage staan alle gerechten uitgestalt. Dus dus dametje maar even mee naar buiten en we wijzen er maar een paar aan. Twee oude vrouwtjes en een oude meneer runnen de tent. De tafeltjes zijn zo klein dat onze benen er niet onder passen. Maar de “bami” mag er wezen!
Nou staat Fukuoka niet bekend om haar bezienswaardigheden dus das nog wel een dingetje. We vinden op internet dat er hier een hop on bus is. Dus met dat mooie weer is zo’n open dakkie wel wat. Maar ja dan moet je het nog vinden. En dat viel niet mee. Uiteindelijk bij de toerist information (dit blijven toch je beste vrienden) uitleg gekregen. En de service ging heel ver. De dame bracht ons bijna tot in de bus! In de tussen tijd was ze de stad en het gebouw waarin ze huisvesten aan t promoten. We bedanken haar hartelijk en kopen een kaartje voor de bus. Zelfs hier krijgen we de plaatsen toegewezen. We krijgen live verslag van een Japanse die begint te kwekken en houdt na een uur als de bus weer terug is op de beginbestemming. We hebben wel een paar oordoppen gekregen voor de engelse uitleg maar dat verstaan we niet doordat geklets van onze Japanse vriendin. Het is een moderne stad aan het water. Met uiteraard een toren en een kasteel. Die is helaas in een ruïne veranderd. Wat nog wel weer grappig was. We rijden richting de kust via een fly-over die best wel stijl is. Dus zo hier en daar een gilletje. Wij weten niet wat onze Japanse vriendin vertelt maar ineens gaan alle handen van de volwassen mensen in de lucht en de buschauffeur zoeft naar beneden via de stijle weg naar beneden. Alsof we in een achtbaan zitten. Heeeeel apart. S middags gaat M nog even hardlopen en R bestudeert alvast de route voor morgen naar Nagasaki. 

(Fukuoka) het zonnetje schijnt alweer! We zijn al vroeg op pad. Nou ja voor de vakantie vroeg. We hebben inmiddels hier een lekkere “bakker” gevonden. Die zijn er hier trouwens in overvloed. Wij verwachten hier ontbijt met rijst en stokjes. Maar niks is minder waar. Toast en jam. Meer is t ook niet. Dus zo’ bakkertje is een uitkomst. Hartig/zoetigheden alles is er. M is er niet weg te slaan! Maar goed we slaan even het ontbijt in en gaan dan met de trein naar Nagasaki. Weer een ander exemplaar. We zitten bijna op pluche. Het hotst en klotst wel wat meer dan de Shinkansen. Maar Het is een mooie tocht, prachtig landschap en een heel stuk langs de kust. Voordat we t weten zijn we in Nagasaki. Uiteraard weer langs de tourist information. We krijgen een kaart mee. We kopen een dagticket voor de tram en dan gaan we eerst naar Djenima. Rond 1600 zaten hier Nederlanders. De Portugezen n Spanjaarden waren naar huis gestuurd en alleen de Nederlanders mochten handel drijven met de Japanners. “We” zijn daar 2 eeuwen geweest. Het was in die tijd een eiland. Inmiddels is het helemaal opgeslokt door Nagasaki. Het is apart om daar te lopen. In de hitte tussen Nederlands servies en aardewerk. Ze zijn continue bezig om de boel te renoveren. Er staat een kerk en meerdere (pak)huizen. 
Dan pakken we tram naar het museum over de atoombom. Ook hier zijn monumenten en een vredespark. Het museum is wat moderner en oogt wat overzichtelijker. Behalve dan dat het vandaag overspoelt wordt met schoolkinderen. Overal matrozenpakjes (schooluniform). Het is een chaos. De intensiteit van het museum verdwijnt zo helemaal. Al blijft het waarom vh museum natuurlijk even belangrijk. We dwalen nog even door de tuin. Zien de monumenten en dan is het bijna weer tijd om terug naar Fukuoka te gaan. We hotsen en klotsen nog meer op de terugreis. Wel in lekkere leren stoelen. We nemen nog even een yakatori. Van kip en garnaal. Die garnaal zit nog in zn vel. M probeert die er af te krijgen. Komt de kok er aan. Nee dat moet niet. Je moet em zo opeten. Ja gekke Henkie. Het wordt niks met de garnalen. 

We gaan even langs de dametjes om een bami te halen. Ze staat er alleen voor. De andere 2 zijn al vrij. We wijzen weer wat aan en mevrouw gaat aan de slag. We zijn de enigen. R regelt de drankjes. De bami en de ku le yoek, tenminste daar lijkt het op, is weer heerlijk. 

Het wordt vandaag een langere reisdag. We gaan van Fukuoka helemaal terug naar Tokio. We doen het in 3 delen. Eerst naar shin-Osaka. Dan even een uurtje eruit. Even vlug een warme hap. Dan weer verder. Tussendoor een overstap van een kwartier. En dan komen we om half 5 aan op Narita airport. Alle weersoorten zien we onderweg. Het is droog in Narita. Dat was anders in Fukuoka. Als toegift krijgen we nog even een bui op ons kop :(. Narita is een behoorlijke plaats. We struinen de stad nog even door. Uiteraard nog een hapje en dan relaxen in een heerlijk grote kamer! Met een riante badkamer voor Japanse begrippen. 
Laatste hele dag in Japan. De wekker staat wat later want we hebben geen strak programma. We gaan naar Tokio dat is t enige wat we weten. De laatste dag treinen. Zelf alles regelen. De komende 2 weken worden we meer in de watten gelegd :(. We komen aan in t mierenmest. We waren alweer vergeten dat het hier zo allemachies druk is. Kaartje gekocht voor de metro en dan is het eigenlijk ook alweer als vanouds. Weinig souvenirs hebben we onderweg gevonden. Een ansichtkaart is helemaal iets unieks. Wat we vonden was een tekening of wat daar op leek. Toen M om een ansichtkaart met foto’s vroeg keken ze haar aan of ze het in Keulen hoorden donderen. We gaan richting sensoji, daar was t meest toeristisch. Nou dat is t nog steeds. We vermaken ons daar prima en scoren zo her en der ook nog wat. We treinen weer terug en gaan voor de laatste keer op zoek naar Yakatori. Het werd een kleine zoektocht. Naast ons zit er een. HEERLIJK. De obers renden wel een beetje gek door de zaak heen en toen R naar t toilet moest rende hij maar achter zo’n meiske aan. Die verschrikt achterom keek en waarschijnlijk dacht,…..wat doet hij nou??
De koffers zijn ingepakt. Morgen op tijd weg. Koh Samui we komen er aan.